34. Acuicultura:Actividade produtiva adicada á cría de vexetais ou animais acuáticos, mariños ou de auga doce que, mediante algún tipo de intervención no seu ciclo biolóxico permite controlar a súa reprodución e crecemento. Hai dous tipos: a acuicultura intensiva (piscifactorías) e a acuiucultura extensiva ( bateas de mexillóns)

35. Agricultura ecolóxica: É un sistema de producción agraria que mantén a fertilidade do sol o a través do emprego de practicas agrícolas que evitan os productos da agroindustria (sementes modificadas xeneticamente, fertilizantes químicos ou praguicidas). Para recibir o certificado de produción ecolóxica  deben empregarse técnicas de policultivo como sistema natural de protección contra as pragas e un uso extensivo da terra que evite o seu esgotamento e garanta a sustentabilidade ambiental.

36. Denominación de orixe: É a que distingue os produtos agroalimentarios que ofrecen unha calidade adicional por cumprir normas superiores ás obrigatorias de calidade estándar. Esa etiqueta indica unha produción que se axusta a unha localización xeográfica, pero tamén pode estar diferenciando o emprego duns métodos determinados na elaboración  de acordo cuns coñecementos ancestrais que elevan a súa calidade. Moitas veces o emprego de técnicas artesanais ou tradicionais indican un maior  respecto do medio ambiente para a súa obtención.
37. Desagrarización: É o proceso que consiste na paulatina perda da importancia económica do sector primario no PIB e o emprego dun país. A industrialización e posteriormente a terciarización da economía producen unha desvinculación dos habitantes das zonas rurais respecto da agricultura, a gandería e a explotación forestal en favor de actividades do secundario e terciario o que dá lugar a unha transformación dos lugares de traballo, das vivendas e dos valores sociais.
38. Explotación intensiva: É un sistema de produción agrario ou gandeiro localizado sobre unha superficie moi limitada de terreo, que despois de utilizar métodos modernos de produción e unha gran inversión de capital e traballo en abonos e maquinaria, eleva o rendemento por hectárea e posibilita máis dunha colleita anual.
39. Política Pesqueira común (PPC): Programa da Unión Europea encamiñado a garantir o abastecemento de peixe en boas condicions e de calidade a través dunha pesca sustentable  sen mermar o desenvolvemento económico das poboacions do litoral. Para lograr eses obxectivos establece cotas de capturas aos estados membros para limitar ás extraccións das especies comercializables máis ameazadas de xeito que se manteña a competitividade sen deteriorar os ecosistemas mariños. Eses obxectivos foron determinados na última modificiación da PPC que tivo lugar en 2013.
40. Silvicultura:  Actividade produtiva que ten por obxecto o cultivo, a conservación e o aproveitamento dos montes. O seu principal cometido é a explotación de madeira, aínda que tamén actúa sobre a protección e a rexeneración dos montes e os seus solos, sobre a prevención de incendios e pragas e sobre o desenvolvemento dos variados usos que nos pode ofrecer o monte.

41. Enerxías renovables: As enerxías renovables son as que procedendo de recursos naturais inesgotables (sol, vento, auga, calor da terra,a forza do mar) producen unha enerxía limpa, cun elevado grao de autonomía na súa localización, o que permite o autoabastecemento e unha dispersión de localización, que contrarresta os impactos negativos a nivel medioambiental das enerxías convencionais. Por esta razón tamén reciben o nome de enerxías alternativas.

42. Fondos estruturais: Son partidas monetarias da UE destinadas a promover o desenvolvemento das rexións da UE máis atrasadas, con problemas de declive industrial e paro, apoiar a reconversión económica e social das zonas con deficiencias estruturais e impulsar a modernización dos sistemas educativos e de emprego. Son cinco fondos: FEDER(Desenvolvemento rexional), FSE (Fondo social europeo), FC (Fondos de cohesión), FEADER ( Desenvolvemento rural), FEMP ( Marítimo pesqueiro)

43. Industrias verdes: Son aquelas industrias relacionadas coa produción de tecnoloxías limpas para a industria ou o sector enerxético, que se relacionan coa mellora do medioambiente (plantas de reciclaxe)pero tamén engloba a todas aquelas empresas que reestruturaron os procesos de producción co obxectivo de ser máis eficientes no consumo de enerxía e causar o menor impacto posible no medioambiente reducindo a polución e os refugallos.

44. Materias primas estratéxicas: Son aqueles recursos naturais considerados de vital importancia para a produción e a riqueza dos países e clave nas decisións políticas polo seu papel estratéxico na economía das potencias. Xeralmente están relacionadas co sector enerxético convencional como o petróleo ou carbón, pero na actualidade, considéranse estratéxicas as materias primas imprescindibles para a industria de novas tecnoloxías, por exemplo o coltán.

45. Parques tecnolóxicos: Son espazos planificados, de gran calidade ambiental e urbanística, situados na periferia das grandes cidades e cidades medias que albergan empresas industriais innovadoras, de alta tecnoloxía, onde se estimula un fluxo de coñecemento e colaboración entre instituciones de investigación, empresas e mercados e onde se prestan servizos de asesoramento e viabilidade a novos proxectos empresariais. Están promovidos por institucións públicas e privadas e exercen de atracción para iniciativas relacionadas co desenvolvemento local.

46. Subcontratación: tipo de relación económica pola que o titular dun contrato principal cede a un terceiro, o subcontratista, a prestación dunha actividade económica. Frecuente nas grandes obras, podemos consideralo como un mecanismo de descentralización da produción dun ben, característica da industrial actual, co obxectivo de reducir custos.

52. Área metropolitana: Falamos dunha aglomeración urbana formada por unha cidade principal rodeada por unha serie de municipios cos que mantén importantes relacións socioeconómicas, que poden funcionar como cidades dormitorio, industriais, comerciais e de servizos subordinadas á cidade central. En España considéranse estas aglomeracións como metropolitanas cando a cidade central teña polo menos 250.000 habitantes.

53. Área suburbana: Barrio situado na periferia da cidade creado na etapa da expansión industrial como consecuencia da necesidade de satisfacer de vivenda á poboación recén chegada do éxodo rural. O solo ao ser menos custoso é o lugar de residencia destes novos traballadores. En orixe estas zonas adoitaban carecer das comodidades e calidades das zonas residenciais burguesas. Hoxe en día, a través de operacións de renovación dos inmobles comezan ter outra valoración.
54. Plan Xeral de Ordenación Urbana (PXOU).‐ Instrumento de ordenación e planificación integral do solo urbano consolidado e o territorio potencialmente urbanizable nun futuro. Contén a clasificación do solo, a definición dos elementos estruturadores do territorio (espazos libres, de equipamento comunitario, os sistemas xerais de comunicación, etc.), desenvolvemento, execución e vixencia do plan. Tamén se coñece co nome de Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) na medida en que o ámbito de actuación é municipal.
55. Xentrificación: Proceso de transformación urbana no que a poboación residente
dun barrio degradado e pauperado do centro histórico da cidade é progresivamente
desprazada pola posta en marcha dun plan de revalorización e rehabilitación de forma que pasa a ser substituida por outra con moito maior poder adquisitivo. O termo é un neoloxismo que procede do inglés "gentrification".

61. Movementos antiglobalización: Organizacións sociais e políticas, ONGs, que critican a globalización como un proceso de consolidación do neolibrealismo, a precariedade laboral e o neocolonialismo, o comercio internacional inxusto e a falta de sustentabilidade do modelo de produción capitalista. Estas correntes sociais falan que outro mundo é posible e se reúnen en torno ao Foro Social Mundial para explicar as súas alternativas
62. Obxectivos de desenvolvemento sustentable: Son 17 obxectivos de desenvolvemento humano programados pola ONU para atallar unha serie de problemas mundiais: a pobreza, a desigualdade económica, o cambio climático e a degradación ambiental, igualdade de xénero, un modelo urbano sustentable, produción e consumo sustentables, o progreso na educación, a paz e a xustiza. Este programa, que  comezou no ano 2015 e finaliza no 2030, preséntase como unha oportunidade para que os países emprendan un novo camiño co que mellorar a vida da cidadanía, en especial, naqueles lugares onde estes problemas son máis acuciantes.